Filipiny, brak żużla i paradoks Zmarzlika

Piszę te słowa na Filipinach - w dziwnym kraju, w którym nie wiedzą, co to żużel. „Speedway?” - „What is this?”. Nie jeżdżą tu w lewo, nie odnotowują wypadków, nie wiedzą ,co to czarny sport.

::news{"type":"see-also","item":"40505"}

Ale znajomy, mieszkający tutaj od trzech dekad Dunczyk ,który po 34 latach od sensacyjnego wygrania przez jego ojczyznę piłkarskich Mistrzostw Europy w roku 1992 podkreśla to z taką dumą, jakby to było wczoraj - oczywiście wie , kto to był Hans Nielsen, Tommy Knudsen oraz kim są współcześnie Leon Madsen i Mikkel Michelsen. Gdy mówię mu o Vojens i że Dania , obok Polski i Australii jest najsilniejszą żużlowa nacją świata - to cały się rozjaśnia. SPORTOWE Na Filipinach o speedwayau nie słyszeli, ale Alexandra Eala, która pokonała Igę Światek jest tu bohaterką narodową. Najlepsza tenisistka Filipin jak tylko zameldowała się w 1/8 Wimbledonu i weszła do pierwszej szesnastki Wielkiego Szlema na trawiastych kortach w stolicy Anglii to zaraz została przyjęta przez prezydenta Marcosa Jr. Ojciec współczesnego Marcosa też był prezydentem Filipin, bo w tym kraju od dziesięcioleci rządzą klany, które dokonują reprodukcji na najwyższe stanowiska państwowe.

Wróćmy jednak do naszych żużlowych baranów, za przeproszeniem. Mam bowiem jednocześnie poczucie ,że III czy tam IV Rzeczypospolita (na Miłość Boską ustalmy w końcu tę numerację ! ) pod jednym względem jest jak w czasach, za przeproszeniem, Związku Sowieckiego. Otóż w ZSRR, zwłaszcza gdy chodzi o sporty walki, szczególnie w pięściarstwie łatwiej było zdobyć tytuł mistrza Starego Kontynentu czy mistrza olimpijskiego niż zdobyć złoto na mistrzostwach niesławnej pamięci Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich.

Jak już wygrałeś jakimś cudem rywalizację wewnątrz sowieckiej „kamandy” , to już potem na arenie międzynarodowej było łatwiej i prościej , co nie znaczy, że łatwo i prosto. I tak było tym razem w „żużlowej Polsce”. Oto złoty medal Indywidualnych Mistrzostw Polski zdobył Maciej Janowski przesympatyczny zawodnik „mojej” Sparty Wrocław. Uczynił to po raz czwarty w karierze. Tymczasem sześciokrotny mistrz świata Bartosz Zmarzlik był dopiero drugi. Zatem mistrzowski licznik stanął mu na liczbie trzy (złote medale IMP zdobywał w latach 2021, 2022, 2023). Czy to nie mega-paradoks świadczący o sile polskiego żużla, że facet zdobywa dwa razy więcej (sic!) tytułów mistrza świata niż tytułów mistrza własnego kraju ? Cóż, przyznajmy, że jest to jakiś nieprawdopodobny fenomen. I tylko zwiększy głód Zmarzlika , aby zostać mistrzem globu po raz siódmy, co się jeszcze nikomu nie udało...